Niestety nasze doświadczenia ze Stacyjkowem są bardzo rozczarowujące i zdecydowanie odbiegają od pięknego obrazu przedstawianego w materiałach promocyjnych.

Do placówki uczęszczało dwoje naszych dzieci, dlatego swoją opinię opieram na osobistych doświadczeniach, a nie zasłyszanych historiach.

Jednym z największych problemów było dla nas podejście do naszego syna. Regularnie słyszeliśmy uwagi dotyczące jego zachowania, natomiast mieliśmy poczucie, że nie zawsze próbowano spojrzeć na sytuacje z szerszej perspektywy i uwzględnić również jego punkt widzenia. Zamiast poczucia współpracy i wsparcia coraz częściej towarzyszyło nam poczucie, że nasze dziecko jest traktowane jak problem.

Nie podobało nam się również to, co odbieraliśmy jako nierówne traktowanie dzieci. Zwracano uwagę naszym dzieciom na kwestie, które w przypadku innych przedszkolaków nie spotykały się z podobną reakcją. Takie sytuacje sprawiały, że czuliśmy się niesprawiedliwie traktowani jako rodzina.

Zastrzeżenia mamy także do komunikacji z rodzicami. Szczególnie nieprzyjemna była dla mnie sytuacja związana z próbą ułatwienia rodzicom wzajemnego kontaktu. Po wcześniejszych doświadczeniach w poprzedniej placówce, gdzie nie byliśmy dodani do grupy rodziców i przez to ominęły nas ważne informacje, zależało mi, aby tym razem zadbać o lepszą komunikację między rodzicami. Dyrekcja znała moje wcześniejsze doświadczenia, dlatego tym bardziej zaskoczyła mnie reakcja na próbę utworzenia grup dla rodziców i umieszczenia dwóch niewielkich naklejek z kodami QR na szafkach, które miały jedynie ułatwić rodzicom dołączenie do tych grup.

Usłyszałam, że nie mam prawa umieszczać takich kodów i że dyrekcja nie życzy sobie grup rodziców, ponieważ wszystkie informacje są przekazywane przez aplikację eLizak, a rodzice mogą poznać się na urodzinach dzieci. Sposób, w jaki zostałam wtedy potraktowana, był dla mnie bardzo nieprzyjemny i nieakceptowalny. Nie chodziło przecież o zastępowanie oficjalnej komunikacji przedszkola ani o przekazywanie informacji placówki poza aplikacją, lecz wyłącznie o stworzenie rodzicom możliwości wzajemnego kontaktu.

Również w przypadku naszej córki początki w nowej grupie nie były dla nas łatwe. Choć z czasem odnalazła się w nowym otoczeniu, w domu często była smutna. Okazało się, że jako jedyna z grupy swoich dotychczasowych koleżanek trafiła do innej grupy, podczas gdy pozostałe dziewczynki zostały razem. Było to dla niej trudne i jako rodzice również to przeżywaliśmy.

Nie bez znaczenia była też organizacja wydarzeń integracyjnych, przy których mieliśmy poczucie pominięcia, oraz godziny otwarcia utrudniające nam codzienną logistykę. Odległość i dojazdy były problemem, ale nie były jedynym powodem naszej decyzji o odejściu.

Ostatnia rozmowa dotycząca naszej rezygnacji również nie była dla nas przyjemnym doświadczeniem. Jednym z powodów naszej decyzji były trudności z poranną logistyką, dlatego liczyliśmy na możliwość polubownego skrócenia okresu wypowiedzenia. Ostatecznie dyrekcja zgodziła się skrócić go z dwóch miesięcy do jednego miesiąca, za co oczywiście jesteśmy wdzięczni, jednak sama rozmowa pozostawiła w nas nieprzyjemne odczucia. Mieliśmy poczucie, że nasza decyzja o odejściu została przedstawiona w sposób, który wzbudzał w nas poczucie winy.

Ostatecznie nasze doświadczenia doprowadziły do utraty zaufania do placówki i podjęcia decyzji o zmianie przedszkola. Nie była to decyzja podjęta bez powodu.

Rozumiem, że inne rodziny mogą być bardzo zadowolone i szanuję ich doświadczenia. Nie oznacza to jednak, że nasze należy podważać lub przedstawiać tak, jakbyśmy odeszli wyłącznie z powodu dojazdów.

Piękne materiały promocyjne i pozytywne opinie innych rodziców nie przekreślają doświadczeń tych, którzy nie czuli się w tej placówce dobrze. My niestety do tej grupy należymy.